Inner City Outreach

Van 9-23 mei zijn we met het team op outreach gegaan in de binnenstad van Pretoria. Ik betwijfel sterk of ik ooit kan beschrijven wat de impact is die deze outreach op mij gemaakt heeft. Wat een geweldige, maar ook verschrikkelijke dingen ik heb gezien. In deze blog wil ik een overzicht geven van de verschillende bedieningen waarin we betrokken zijn geweest en wat dieper ingaan op een aantal bijzondere verhalen.

De avond van onze eerste dag in de binnenstad maakten we in onze groepen een gebedswandeling. We liepen door de straten waar we mochten bidden voor de stad, de regering, de mensen en de bedieningen waar we de komende weken aan mee zouden werken. We liepen richting de Union Buildings. De plek waar de regering bij elkaar komt. Vanaf die plek hadden we een geweldig uitzicht over de stad. God raakte mijn hart aan voor de stad. Ik zag alleen de stad, maar God ziet elke persoon in de stad en werkt in hun persoonlijke levens. Hij heeft een plan voor de stad en wij mogen daar in meewerken. Twee teksten bemoedigden mij voor de outreach (vrij vertaald vanuit mijn Engelse bijbel):

God kan meer doen dan wij kunnen bidden of beseffen. (Ef 3:20)
Elke plek waar je je voet neerzet zal ik je geven (Joz. 1:3)
Na de gebedswandeling wist ik dat God tijdens deze outreach bijzondere dingen zou gaan doen.

Coffee House

We hebben een aantal dagen meegedraaid in het koffiehuis. Een plek waar mensen in de stad naartoe kunnen gaan voor een luisterend oor, praktische hulp, bijbelstudie, een bad of een maaltijd. De meeste van deze mensen waren dakloos. Er kwamen dagelijks tussen 50 en 100 personen voor een maaltijd. We verzorgden met ons team een programma en hielpen mee met het koken en serveren van de maaltijd. 

Wat mij aanraakte waren de verhalen. ’s Middags was er vooral tijd om met de mensen te praten. Veel mensen raakten dakloos doordat ze geen werk konden vinden. Sommigen kwamen naar de stad in de hoop een baan te vinden en kwamen op straat doordat er geen baan was en het geld op was. Vaak konden ze niet naar huis, omdat er geen geld was voor de reis, of omdat ze zich schaamden dat ze geen geld mee konden nemen voor hun familie.

Eén verhaal wil ik met jullie delen. Eén van de dagen sprak ik met Alex*. Een man die enorm veel had meegemaakt. Hij had jaren voor de kerk gewerkt en raakte in moeilijke omstandigheden nadat zijn vrouw was overleden. Hij had twee beroertes gehad en leefde nu op straat waar hij zich elke dag op krukken moest voortbewegen. God was aan het werk in zijn leven. In de eerste week was hij door één van onze teamleden uitgenodigd om naar het koffiehuis te komen. Het kostte hem een aantal dagen om daar naartoe te lopen, maar vanaf die dag was hij elke dag in het koffiehuis te vinden en bemoedigde ons met woorden uit de Bijbel. Het was triest om te zien hoe hij nu moest leven, of beter overleven. Toch kon hij praten over de genade van God die hem elke dag weer wakker laat worden. Het maakte mij beschaamd over alle keren dat ik klaag over kleine dingen. Hij heeft zoveel meer om over te klagen, maar is toch zo dankbaar.

De dag voor ons vertrek opende God een deur voor Alex om van de straat te gaan. Hij mocht in een tehuis wonen voor mensen die op straat leven met een handicap. Voor hij zou vertrekken gaf het team dat die dag in het koffiehuis was hem een warm bad en schoor zijn baard. Hij was een totaal andere man en mocht een beter leven tegemoet gaan. Wat geweldig hoe in twee weken zijn hele situatie mocht veranderen!! We hebben een grote God!

Ladies ministry

De vrouwenbediening bestond uit verschillende delen. We zijn naar een ‘Safe House’ gegaan waar vrouwen terecht komen die in nood zitten. Dit kan zijn doordat ze mishandeld worden, op straat wonen, etc. Ook werkten we onder prostituees. Zowel op straat als in een bordeel. Deze bediening maakte veel indruk op mij. Ik wil twee verhalen met jullie delen.

In het vrouwenhuis sprak ik met Rose*. Een jonge vrouw die daar terecht gekomen was omdat ze niemand meer had. Haar ouders waren beide overleden en haar broer zorgde voor haar. Vorige maand kwam haar broer om in een auto-ongeluk. Ze was nu in het Safe House en zocht vanuit daar naar een werkplek. Haar verhaal raakte mij. De pijn in haar gezicht en het gevoel alleen te zijn op de wereld kwam heel dicht bij mij. Ik mocht naar haar luisteren en voor haar bidden, maar voelde dat ik meer wilde doen. Toen ik hoorde dat we niet meer terug zouden gaan naar deze plek was ik teleurgesteld. Ik wilde iets doen om haar te helpen. Tijdens mijn stille tijd bad ik voor haar en dacht aan de ‘Vaders liefdesbrief’. Ik wist niet goed hoe ik daar op dat moment aan moest komen en het ook bij haar zou kunnen brengen. Die avond sprak ik met één van de teamleden. Toen ik hem vertelde over Rose en mijn gedachte om de ‘Vaders liefdesbrief’ aan haar te geven vertelde hij dat zijn team dit in de planning had om te doen met de vrouwen van de Safe House. Geweldig hoe God afmaakt waar Hij aan begonnen is!

Een andere dag gingen we naar Thandi*. We gingen bij haar en nog een aantal andere meiden op huisbezoek. Ze woonde met zo’n 12 meiden in een huis met 4 verschillende pooiers. Het appartement was vies en er stond harde muziek aan. Terwijl wij buiten stonden te wachten kwam één van de pooiers, deed de deur dicht, en begon te schreeuwen tegen één van de meiden. Thandi kwam iets later met een fles alcohol naar buiten. Ze was boos en deed alles om haar tranen te bedwingen. Ze vertelde ons haar verhaal. Hoe ze uit een goed gezin kwam, haar middelbare school had afgemaakt, maar één dag de keuze had gemaakt om een andere route naar huis te lopen. Ze kwam in verkeerde handen terecht en was nu in handen van de pooier. Ze haatte dit leven en zei dat wij konden terugkijken op ons leven en iets bereikt zouden hebben, maar dat dit elke dag hetzelfde was. Ze vertelde dat God wel zou zorgen voor een weg uit deze plek. We moedigden haar aan om het besluit te nemen om weg te gaan. Toen kwamen alle leugens. Dat het nu haar bestemming was, dat ze een schande was voor haar familie, dat het nu niet de tijd was enz. Terwijl we met haar aan het praten waren kwam één van de pooiers en stuurde ons weg. Verschrikkelijk om haar in deze plek achter te laten. De dagen erna kon ik alleen maar aan haar denken en voor haar bidden. Hoewel wij haar niet konden bereiken kon God wel in haar hart werken. Ik bad voor nog een mogelijkheid om haar te zien. Maandagavond gingen we weer te straat op en vrij snel nadat we aankwamen bij het appartement zag ik Thandi. Ik mocht met haar praten en mocht haar na een tijdje praten een bijbel geven. Ik weet zeker dat God in haar leven verder zal werken. Willen jullie meebidden voor een omkeer in haar leven en ook voor zoveel andere vrouwen (soms meisjes) die gevangen zitten in de prostitutie?

Boys Shelter

De Boys Shelter is een plek voor straatjongens die van de straat af willen gaan. Zij krijgen een plaats om te slapen, krijgen maaltijden, gaan naar school en krijgen persoonlijke begeleiding. Ook wordt gekeken of de relatie met hun familie hersteld kan worden.

Op zaterdag organiseerden we een sportdag voor de jongens. We hadden met alle teams verschillende spellen georganiseerd. Op de dinsdagen hadden we een avondprogramma met een thema. De eerste avond hadden we een bijbelstudie en de tweede avond spraken we over talenten en hadden een talentenavond.

Met één jongen had ik wat meer contact. Ik sprak met hem na de sportdag en merkte dat hij moeite had met de taal. Ik vroeg waar hij vandaan kwam en hij vertelde dat hij uit Congo kwam. Ik herinnerde mij een liedje in Swahili dat ik ooit op de zondagschool geleerd had. Ik zong het voor hem en hij zong al lachend mee. Iets wat hem aan thuis deed denken. Ik vroeg hem hoe hij hier terecht gekomen was. Hij wilde het vertellen, maar het lukte hem niet in het Engels. Ik zei dat hij het anders wel in het Frans mocht vertellen en bad dat ik het zou begrijpen. Hij vertelde dat hij bij zijn ouders woonde in Congo toen een groep rebellen uit Rwanda hun dorp binnenviel. Iedereen moest vluchten en tijdens de vlucht is hij zijn ouders kwijtgeraakt. Hij kwam in een vluchtelingenkamp terecht en is vanuit daar naar Zuid-Afrika gebracht. Hij weet niet of zijn ouders nog in leven zijn en weet ook niet waar ze zijn. Nu woont hij in de Boys Shelter. Hij kan nog niet naar school, omdat zijn Engels nog niet goed genoeg is en ook het contact met de andere jongens wordt daardoor bemoeilijkt. Ik mocht hem bemoedigen om door te gaan met zijn Engels. Na het gesprek straalde hij, omdat hij zijn verhaal kon vertellen en er iemand was die hem begreep. Ik sta er nog steeds versteld van hoe God mijn kleine beetje kennis van de Franse taal en een liedje wat ik op de zondagschool heb geleerd kon gebruiken om er te zijn voor deze jongen en ook te begrijpen wat hij mij vertelde. Voor God is niets onmogelijk!!

Kids Ministry

Een meer bekend terrein voor mij is het werken met kinderen. Een onderdeel waar ik volop van genoot! Er waren twee middagen waarin we werkten met kinderen. De eerste keer gingen we naar een kleuterschool en de andere keer was het park waar we meer evangeliseerden naar ouders en kinderen. Beide keren was ik clown. Een taak die niet veel groepsleden zagen zitten en waar ik erg van geniet. Naast zingen, een bijbelverhaal/poppenkast etc. hadden we ook tijd voor het schminken van de kinderen, een clownact met een boodschap en ballondieren maken voor de kinderen.

 

Street evangelism

We zijn verschillende keren de straat op geweest om te evangeliseren. Dit was het onderdeel waar ik het meest tegenop zag. Naar mensen toegaan die ik niet kende en daar een gesprek mee aangaan over het geloof.

Eén van de dagen zouden we evangeliseren in Marabastad. Een plek waar veel illegale zwervers wonen. Er is veel armoede en ook veel criminaliteit. Ze hadden ons gewaarschuwd om naast Bijbels niets anders mee te nemen, omdat de kans dat dit gestolen zou worden erg groot was en we daardoor ook de groep in gevaar zouden kunnen brengen. Ik was helemaal niet op mijn gemak en toen er ook nog drie van de jongens uit onze groep niet mee konden gaan vanwege griep was ik helemaal ontmoedigd. Ik vroeg of het niet mogelijk was om ergens anders heen te gaan, maar de leiding besloot om een aantal andere mannen toe te voegen aan ons team en nadat we gebeden hadden gingen we op weg. Het eerste wat ik zag was een aantal mannen die aan het vechten was. Ook stopte er een auto die ons waarschuwde dat dit geen veilige plek was. Maar de leider van het koffiehuis vertelde de man dat hier elke dag teams naartoe gingen en hij wist wat we deden. We liepen verder en na een aantal gesprekken met mensen zag ik een vrouw zitten op een bankje. Ik had sterk het gevoel dat ik naar haar toe moest gaan. Ik zag dat er een grote koffer naast haar stond en vroeg of ze op iemand wachtte. Haar naam was Linda* en ze vertelde dat ze uit Gazankhulu kwam (de plek waar we de vorige outreach hadden). Ik groette haar in het Shangaan en ze lachte. Meteen was het gesprek meer ontspannen. Linda vertelde dat ze twee weken geleden vertrokken was naar Pretoria om werk te zoeken. Ze verbleef bij een vriendin, maar toen de man van haar vriendin terugkwam van een reis moest ze vertrekken. Ze wilde teruggaan, want ze kon geen werk vinden, maar ze had net niet genoeg geld. Ik vroeg haar waar ze nu sliep. Na even wachten vertelde ze dat ze hier zou slapen. Ik kon het haast niet geloven. Het zou haar eerste nacht op straat worden. Ze was een mooie vrouw en had een grote koffer. Een makkelijke prooi op deze gevaarlijke plek. Ik wist dat ik hier iets aan moest doen en praatte met de leider die mee was. Hij was niet zo enthousiast maar zei dat ik wel naar het koffiehuis kon bellen wat de mogelijkheden waren. Ik kon haar daar niet laten zitten en dacht aan wat Jezus zou doen. Na overleg met de leiders besloten we een buskaartje voor haar te kopen voor de volgende dag en de nacht kon ze doorbrengen in het koffiehuis. Terwijl we wachtten op ons vervoer naar het koffiehuis vroeg Linda in haar gebrekkige Engels: ‘Do you do this every day for Jesus?’ (doe je dit elke dag voor Jezus) Ik was er even stil van… Wat een kleine daad niet kan betekenen voor iemand. Daden zeggen zoveel meer dan woorden!!

Prison Ministry

Eén dag zijn we naar de gevangenis gegaan. Zo’n tweehonderd jonge mannen verwelkomden ons met luid applaus. Tijdens de getuigenissen van de jongens in ons team hingen ze aan hun lip. Na een korte boodschap waarin het evangelie werd uitgelegd werd ook een oproep gedaan om hun leven aan Jezus te geven. De meeste handen gingen in de lucht. Iets wat je vaak ziet in Afrika… Ik was er een beetje sceptisch over, omdat ze dit vaak doen uit beleefdheid. Nadien spraken we in kleine groepjes en ze mochten vragen stellen. Eerst kwamen er geen vragen, maar toen werd een vraag gesteld die mij liet zien dat de keuze oprecht was. Een jongen vroeg wat hij nu moest doen na de keuze voor Jezus. Moest hij zich nu aan de tien geboden houden? We mochten hem vertellen hoe je kunt wandelen met Jezus en hoe Hij verder werkt in je leven. Dat het een keuze is voor elke dag… Een andere jongen vroeg waar hij naar de kerk kon als hij uit de gevangenis zou komen. We verwezen hem naar de lokale pastor die hem verder zou kunnen begeleiden en nodigden hem ook uit om naar het koffiehuis te komen zodra hij vrij kwam.

Kerkdienst bij de Union Buildings

Op zondag konden we verschillende kerkdiensten bezoeken. Eén van de zondagen bezocht ik een startende kerk die nu nog openluchtdiensten deed. We hadden de kerkdienst in het park voor het regeringsgebouw. Geweldig om daar de Heer groot te maken zo in het midden van de stad!!

God aan het werk…

Als je geeft zal je ook gegeven worden. Dat is iets wat ik mocht ervaren deze outreach. God is zo aan het werk geweest in mijn leven en heeft mij dingen laten zien waar ik nog niet eerder over nagedacht had.

Eén van de dingen waar God mij in uitgedaagd heeft is mijn motivatie voor zending. Tijdens mijn stille tijd las ik een gedeelte uit Fillipenzen waarin Paulus zegt dat sommige mensen preken vanuit eigenbelang. God liet mij zien dat ook mijn intenties niet zuiver waren. Ik wilde het zelf doen en zelf resultaten zien. Ik vertrouwde niet op Zijn volmaakte plan zonder resultaat te zien. Ik beleed dit en God liet mij die avond zien hoe Hij verder werkt door te laten zien dat de andere groep verder werkte in het leven van Rose. Hoe kon ik daar ooit aan twijfelen… Vanaf die dag had ik meer vertrouwen in Gods plan en mocht de mensen die ik ontmoet had weer aan Hem teruggeven. Soms mocht ik de mensen daarna nog een keer ontmoeten en soms ook niet. Ik weet dat Hij zal afmaken wat Hij begonnen is (Fil. 1:6)

Terugdenkend aan de outreach vroeg ik mij af wat ik kon doen met alle ervaringen die ik had opgedaan. Hoewel ik genoten had van alle verschillende bedieningen wist ik dat God mij geroepen heeft om te werken met kinderen en ik trouw wilde zijn aan mijn roeping. Ik kreeg nog meer de passie om te investeren in de levens van kinderen en ze een goede basis te geven om de juiste keuzes te maken in hun leven, grenzen aan te kunnen geven en te weten hoe God ze ziet. Op die manier is de kans om op straat te belanden of in de prostitutie kleiner.

De komende week moet ik de beslissing maken waar ik na de training zal gaan dienen. Willen jullie meebidden voor wijsheid in deze beslissing? Ik hoop jullie zo spoedig mogelijk te kunnen vertellen in welk project ik zal gaan meewerken en wat mijn taak zal zijn.

Bedankt voor jullie betrokkenheid en gebed!

* Namen zijn veranderd ivm de privacy