Hoewel het nog zo'n drie maanden duurt voor ik echt vertrek naar Zuid-Afrika heb ik de afgelopen week mijn eerste afscheid gehad. Het is nu een week geleden dat de sleuteloverdracht is geweest van mijn huisje. De afgelopen twee weken leek het alsof ik in een stroomversnelling zat waar geen einde aan leek te komen, maar nu ben ik toch weer een beetje in de rust. Het afscheid van mijn huisje, mijn spullen en daarmee ook een stukje van mijn leven hier in Nederland was niet alleen hard werken, maar maakte ook emoties los die ik nog niet kende. Pas op het moment dat je dit opgeeft merk je dat je toch wel vast zit aan je eigen spulletjes en gewoontes. Je mist het stukje 'eigen' en je sluit een hoofdstuk van je leven af.
Het afsluiten begon op vrijdag 7 oktober. Samen met Judith maakte ik mijn huisje klaar voor de openbare verkoop van zaterdag. De dingen die verhuisd moesten worden werden ingeladen in de auto en de rest in dozen gedaan voor de verkoop.
Zaterdag was de grote dag. Het voelt vreemd om zo je spullen te verkopen. Maar het is wel leuk dat je mensen blij kunt maken met je spulletjes. Mijn grootste 'klant' was de zoon van één van mijn TFT-leden. Hij liep door mijn huisje en keek in de dozen. Als hij iets zag wat hij leuk vond pakte hij het en riep stralend: 'Doen we die ook mama?' Durf daar maar eens 'nee' tegen te zeggen.
Maandag en dinsdag heb ik met mijn ouders de laatste dingen opgeruimd. En daar sta je dan in een heel leeg huis. Het voelt 'eigen', maar toch ook weer niet. Wat verdrietig kwam ik in mijn tijdelijke woning...dat gevoel was alleen voor korte duur, want 's avonds begon het nieuwe hoofdstuk met een spetterend concert van Trinity :D Een geweldig einde na een toch wel emotioneel weekend.
