Op maandag ben ik naar een project geweest met ouderen en gehandicapten. We werden meteen naar een zaal gebracht waar we onszelf voor een hele groep moesten voorstellen. Omdat het een plek was waar Afrikaans werd gesproken werd aan mij gevraagd of ik het in ‘stadig’ (=langzaam) Nederlands wilde doen. Dat was wel weer even wennen na maanden in het Engels te spreken.
Maandag hebben we met de Nederlanders ook Koninginnedag gevierd en lieten alle buitenlanders ook mee vieren. We hadden de zaal versierd en een cake gebakken met de Nederlandse vlag erop. Dat viel natuurlijk wel in de smaak J
Dinsdag ging in naar een ‘kinderdorp’. De kinderen woonden daar in ‘families’ van ongeveer 10 kinderen met een ‘moeder’ die verantwoordelijk was voor de kinderen. We hielpen in de ochtend met praktische dingen in de woonhuizen, oa. strijken, opknappen van de tuin etc. ’s Middags hadden we een programma met de kinderen waarbij we zongen en een verhaal vertelden. We vertelden het verhaal van Jozef en vroegen de kinderen naar hun dromen. Sommige kinderen droomden van een mooie auto, een hond of een beroep. Eén meisje had heel lang een wit papier. Ik vroeg haar wat haar droom was en ze wist het niet. Na 10 minuten kwam ze stralend naar mij toe en zei dat ze iets wilde vertellen. Ze had een droom…ze wilde mode ontwerper worden en droomde van mooie jurken. Geweldig om te zien hoe een middagje met de kinderen ze hoop en dromen geeft.
Woensdag ben ik naar AIDS HOPE gegaan. Eén van de projecten van Operatie Mobilisatie. Zij werken oa in de township van Pretoria. ’s Morgens zijn we naar verschillende scholen gegaan om ‘life skill training’ te geven. Een training waarin de kinderen uitgedaagd worden om na te denken over de keuzes die ze maken oa in de omgang met anderen. ’s Middags hielpen we op het terrein waar kinderen uit de omgeving komen die in moeilijke omstandigheden leven. De kinderen kregen eten, mochten spelen, werden gemeten en gewogen, er was een overdenking en er werd gezongen en we mochten helpen met huiswerkbegeleiding. Dit is één van de projecten waar ik na de training naartoe zou kunnen gaan. Bid je mee voor duidelijkheid of dit de plek is waar ik de komende 1½ jaar mag gaan meewerken?
Donderdag mocht ik mee gaan met een project wat werkt met ernstig zieke kinderen. We bezochten een opvanghuis voor gezinnen die een kind hebben met kanker. De gezinnen kunnen hier overnachten wanneer ze ver van het ziekenhuis wonen. Ook krijgen ze praktische en psychische begeleiding. Samen met deze organisatie bezochten we een staatsziekenhuis. We mochten daar de kinderen van de afdeling oncologie bezoeken. We konden met hen spelen en het was bijzonder om te zien hoe kleine dingen een lach op hun gezicht bracht. Wat ik vooral moeilijk vond is dat veel kinderen niet hun ouders in de buurt hebben. De ouders moeten werken om de rekeningen te betalen en moeten vaak zover reizen dat het onbetaalbaar is om te werken en hun kind te bezoeken. Moeilijk om te zien dat het meisje van 4 jaar waar ik mee speelde niet haar ouders in de buurt heeft. Gelukkig kan de organisatie steeds meer ouders helpen om financieel dingen in orde te maken en te voorzien van onderdak, zodat ze bij hun kinderen kunnen zijn.
Vrijdag ging ik naar een project van een lokale kerk. Zij hebben een project wat de gemeenschap ondersteund. Dit oa door het ondersteunen van gezinnen met voedselpakketten, bezoeken van de gezinnen en een kleuterschoolproject. We mochten helpen op de kleuterschool en mee op huisbezoek. Eén van de gezinnen die we bezochten was een alleenstaande moeder die ernstig ziek was. Ze vroeg ons of wij wilde bidden voor haar gezondheid en voor een baan voor haar dochter. Het was hartbrekend om te zien hoe hard deze vrouw werkte in haar huis om het zo mooi mogelijk te maken ondanks de weinig middelen die ze had.
Bedankt voor jullie gebed de afgelopen week. Nu heb ik een weekend vrij en dan twee dagen voorbereiding voor de outreach. Op woensdag vertrek ik naar de binnenstad waar we de komende weken op outreach zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten