Nieuwsbrief september

Er is veel gebeurd in de afgelopen weken. We hebben hier een aantal grote evenementen gehad en dat maakte het schema aardig vol. Daarnaast heb ik een belangrijke beslissing genomen. Namelijk om na mijn verlof in Nederland terug te keren naar Zuid-Afrika. Ik wil jullie graag meenemen in het proces en deelgenoot maken van een aantal gebeurtenissen hier. Veel leesplezier!

Wat één bezoekje kan veranderen

Na de training voor kleuterscholen in augustus kwam één van de leerkrachten naar mij toe. Ze wil graag haar schooltje registreren, maar heeft geen idee hoe ze dit zou moeten doen. Ik besloot haar schooltje te bezoeken. Aangezien het adres niet echt te vinden is op Google maps vroeg ik haar echtgenoot om naar het centrum te komen en de weg te wijzen. Na een lange rit door Mamelodi kwamen we aan het einde van de weg tussen twee heuvels op een zandpad. Al hobbelend tussen de krotten  kwamen we aan bij een klein hutje wat herkenbaar was als een schooltje doordat het gedecoreerd was met wat vrolijke figuren en er een groepje kinderen zat op de stoep. Buiten dat leek het totaal niet op een school. 

Na met de vrouw gesproken te hebben vroeg ik of ik een kijkje mocht nemen in ‘de klas’. Het donkere hutje was vrolijk versierd met zelfgemaakte posters met letters, nummers en dieren die de kinderen hadden geleerd. Er waren een aantal stoelen en er lag een matrasje op de grond voor de baby’s. Ze hadden buiten een kleine zelfgemaakte keuken waar ze pap kookten voor de kinderen. Er was geen tot weinig materiaal. Het enige spelmateriaal wat de kinderen hadden was een tennisbal. 

Het klaslokaal. 

 

Het enige wat de juf had om met de kinderen te werken was een klein schoolbord en wat verf. Ik maakte een lijstje met dingen die ze nodig had om goed onderwijs te kunnen geven. Vlak voor ik vertrok bad ik voor de school, de leerkrachten en de kinderen. Daarna zongen de kinderen en zwaaide ik iedereen gedag. Het hield mijn gedachten bezig. Hoe kunnen we deze mensen helpen die zo uitreiken naar de kinderen van Mamelodi en op deze manier een grote impact hebben op de toekomst van dit gebied?

De keuken van de kleuterschool. We willen kijken of we deze keuken veiliger kunnen maken.

 

De komende periode wil ik samen met mijn leider de scholen in kaart brengen om te zien hoe we ze kunnen helpen. We willen proberen om alle scholen op een niveau te krijgen waarmee ze kunnen registreren en dan ook hulp kunnen gaan krijgen van de overheid. Eén van de dingen die de leerkrachten hebben aangegeven is dat zij zelf worstelen met hun Engels en het lezen. Volgend jaar wil ik ook hier meer training in gaan geven.

Terug naar Zuid-Afrika…

Op mijn blog schreef ik al een stuk over Love Africa. Dit is een conferentie in Zambia die jaarlijks gehouden wordt voor zendelingen, voorgangers en anderen geïnteresseerden in Afrika, maar ook wereldwijd. Tijdens de conferentie werden verhalen verteld over wat God aan het doen is in Afrika. Wat geweldig om hier deel van te mogen zijn en ook om een aantal projecten in Zambia te mogen bezoeken. Eén van de projecten die ik mocht bezoeken is Makwati School. Dit is een project wat ondersteund wordt door de Freedom Climb. Het was geweldig om de kinderen te zien die geholpen worden door dit project en een aantal van de leerkrachten te mogen ontmoeten. 

 Suria (mede-oprichter Freedom Climb) en ik voor de Makwati school

Tijdens de conferentie vroeg ik God om duidelijkheid te geven over wat ik zou gaan doen na mijn verlof. Een woord wat op dat moment in mij opkwam was ‘trainingcentrum’. Ik had geen idee wat God hiermee wilde zeggen, al had ik zelf wel een plannetje in mijn hoofd. Mijn mentor in Pretoria moedigde mij aan om mijn eigen plan naast mij neer te leggen en te gaan bidden of God het plan wilde gaan invullen. En dit gebeurde. Na een aantal weken van onduidelijkheid en ook geestelijke strijd leek alles op zijn plek te vallen. God opende deuren rondom lezen en het samenwerken met anderen. Mijn leiders waren erg open voor mogelijkheden om het werk te laten groeien en bidden op dit moment mee of een trainingcentrum een optie is. Ook ervoer ik een duidelijke rust in mijn hart.

Kortom, na mijn verlof zal ik weer terug naar Zuid-Afrika gaan. Ik zal mij voornamelijk blijven richten op het geven van trainingen, het coördineren van het naschoolse programma en lezen. Meer hierover zal ik vertellen als ik in Nederland ben.

 

Dankpunten

• Dank God dat ik terug mag keren naar AIDS Hope en ook Zijn leiding daarin mocht ervaren.
• Dank God voor de kleuterscholen die we mogen begeleiden en de kinderen die we daardoor mogen bereiken.
• Dank God voor de open deuren die Hij geeft rondom het lezen en geven van training.  

 

Training voor voorbereidend lezen die ik mocht geven aan leerkrachten.

Gebedspunten

• Bid voor de voorbereidingen voor mijn verlof. Dat ik hier goed kan afsluiten en dingen kan overdragen.
• Bid voor de scholen die wij begeleiden. Dat we mensen en kerken mogen vinden die hen kunnen sponsoren en we hen kunnen helpen om hun school te kunnen registreren.