In het weekend
van 14-16 november gingen we met de kinderen van ons naschoolse programma op
kamp. De regen leek roet in het eten te gooien, maar God had een beter plan.
Zaterdagmorgen leek het erop dat we het hele programma voor die dag moesten veranderen vanwege de aanhoudende regen. We verplaatsten het middagprogramma naar de ochtend zodat we tijd hadden om iets anders te bedenken voor de middag. Een aantal kinderen was erg teleurgesteld en stelde ons vragen: ‘Waarom regent het? Luistert God niet naar ons gebed?’
De kinderen vroegen
ons of we gingen zwemmen ondanks de regen. Dit is één van de hoogtepunten voor
de kinderen aangezien ze dit in Mamelodi niet kunnen doen. Dus na de lunch
hadden we een duik. Hij was super kort, maar dat liet de pret niet drukken. De
kinderen genoten volop, hoewel de regen met bakken uit de lucht viel. Na een
warme douche en weer droge kleren aan mochten de kinderen een film kijken.
Tijdens de film klaarde het op. We besloten om een buitenspel dat we voor de avond hadden gepland te doen. De kinderen moesten ‘dieren’ vinden die over het terrein verstopt waren. De dieren maakten geluiden en dus moesten de kinderen goed luisteren. Aan het einde van het spel kwam onze teamleider met het nieuws dat de eigenaar van het kampterrein een paar neushoorns had gezien dicht bij ons kamp. Dit paste zo goed bij het spel ervoor. We vertelden de kinderen dat we een wandeling gingen maken waarin ze echte dieren konden zien. Ze moesten erg stil zijn zodat we de dieren niet zouden laten schrikken.
Tijdens de film klaarde het op. We besloten om een buitenspel dat we voor de avond hadden gepland te doen. De kinderen moesten ‘dieren’ vinden die over het terrein verstopt waren. De dieren maakten geluiden en dus moesten de kinderen goed luisteren. Aan het einde van het spel kwam onze teamleider met het nieuws dat de eigenaar van het kampterrein een paar neushoorns had gezien dicht bij ons kamp. Dit paste zo goed bij het spel ervoor. We vertelden de kinderen dat we een wandeling gingen maken waarin ze echte dieren konden zien. Ze moesten erg stil zijn zodat we de dieren niet zouden laten schrikken.
De kinderen waren
serieus en stil, maar ook erg enthousiast. Het duurde niet lang voor we de
eerste grijze stip in de verte zagen. Eén van de neushoorns van het park naast
het kamp. De kinderen werden nog enthousiaster!! Zachtjes slopen we dichter
naar de neushoorns. Ik zal de lach op de gezichten van de kinderen niet snel
vergeten toen ze de neushoorns goed konden zien.
Voorzichtig
liepen we verder om te zien of we nog meer wilde dieren konden ontdekken. We
zagen een groot hert in de verte. Onze teamleider die erg van jaren houdt
leerde de kinderen een techniek van het jagen: hoe je het best een hert kunt
naderen. Een echte uitdaging voor de kinderen en geweldig om te aanschouwen. De
kinderen liepen als het hert at en stonden stil wanneer het opkeek. Het deed
mij denken aan het spel Annemarie Koekoek, dat ik als kind speelde. De kinderen
namen deze uitdaging erg serieus en waren trots dat ze zo dichtbij een hert
konden komen.
