Tranen wellen achter mijn ogen tijdens de zangdienst. Al een
aantal weken heb ik moeite om mijn tranen in te houden tijdens de aanbidding.
Niet omdat ik zo verdrietig ben, integendeel, ik verbaas mij steeds weer over
wat God het afgelopen jaar in mijn leven gedaan heeft. Vandaag ging de preek
over ‘Leven in verwondering’ en ik vond het dan ook tijd om mijn getuigenis met
jullie te delen.
Het is eind december 2012. Mijn eerste jaar fulltime in de
zending en wat was er veel gebeurd. Ik kreeg het verlangen om een brief naar
God te schrijven. Ik begon de brief onwennig, want het voelde toch wel raar om
een brief te schrijven naar God, maar ik ging door. Ik keek terug op het jaar
en schreef op waarvoor ik dankbaar was. Er waren veel dingen veranderd in mijn
leven. Toch was er nog iets waar ik sterk naar verlangde. Een echtgenoot. Zou
deze ooit in mijn leven komen?
Ik herinnerde mij dat iemand ooit vertelde dat je in je
gebed specifiek mag zijn. Net zoals dat gebeurde in de Bijbel. Abraham die pleitte
voor de levens in Sodom en Gomorra met specifieke aantallen, Hanna die bad voor
een zoon en een belofte gaf aan God om hem terug te geven enz. Ik dacht bij
mijzelf: ‘Waarom zou ik niet specifiek zijn naar God? Er staat toch in de
Bijbel dat we ons moeten verheugen in de Heer en dat Hij ons dan zal geven de
wensen van ons hart’ (Ps. 37:4)
Niet zeker wetend of ik wel zo brutaal mocht zijn naar God
toe zette ik het voorzichtig op papier: ‘Heer, ik wil U specifiek vragen of
U mij in het komende jaar een relatie zal geven die zal leiden naar een
huwelijk. Het klinkt misschien gek, maar ik wil U vragen of ik komend jaar rond
deze tijd bezig mag zijn met de voorbereidingen voor mijn huwelijk. Dat wanneer
ik terugkijk op 2013 ik mag zeggen dat het een antwoord op mijn gebed was en ik
U mag verhogen voor de dingen die ik zelf niet in de hand heb. Wilt U mij en
mijn toekomstige man hierop voorbereiden?’
Aan een paar goede vriendinnen vertelde ik wat ik naar God
geschreven had, maar verder hield ik het voor mijzelf. Wat zou ik anders
teleurgesteld zijn wanneer het niet uit zou komen…
Het jaar ging voorbij en zoals jullie op mijn blog konden
lezen is er veel gebeurd. In mijn vorige blog/nieuwsbrief hebben jullie kunnen
lezen hoe ik Nick mocht leren kennen en dat we een relatie kregen. Ik ga dat
verhaal niet nog eens overnieuw vertellen (al kan ik er natuurlijk niet over
uitgepraat raken…) Maar daar is het verhaal nog niet afgelopen.
Op 1 januari 2014 vroeg Nick mij ten huwelijk. Iets wat hij
al een tijd in de planning had, zonder dat ik hiervan af wist. Voor mij was het
duidelijk, dit was de man die God voor mij voorbereid had. Zonder aarzeling zei
ik ‘yes, yes, yes!!’ Ik wist op dat moment niet of ik moest huilen, lachen,
dansen of springen. Eén ding wist ik zeker. God had mijn gebed verhoord!!
.jpg)
Een paar dagen later vertelde ik Nick over mijn brief aan
God. Als ik terugdenk aan het afgelopen jaar verwonder ik mij steeds weer over
hoe God hem voorbereid heeft, mij voorbereid heeft en hoe Hij zich bezig houdt
met mijn leven. Wat een liefdevolle Vader. Ik kan er niet over uit en zie uit
naar wat 2014 gaat brengen.
