Het lijkt alweer een hele tijd geleden, maar het is nog maar twee weken geleden dat de uitzegendienst was. Wat een bemoediging om te merken dat er zoveel mensen om je heen staan en voor je bidden. Ik ben zo dankbaar voor mijn gemeente en alle mensen die achter mij staan. Als verrassing hadden de kinderen van de kinderkerk een lange slinger gemaakt met vlaggen met daarop een boodschap van ieder kind. Die is natuurlijk mee naar Zuid-Afrika en op die manier heb ik al meteen een gezellige kamer :D
Ready steady GO
Op dinsdag 17 januari was het dan eindelijk tijd om echt te vertrekken. Toen kwam het moeilijkste afscheid. Het afscheid van mijn ouders. Het afscheid werd nog een beetje uitgesteld doordat de trein waarmee ik naar Duitsland zou reizen geannuleerd was vanwege een defect. De eerstvolgende trein was twee uur later. Een tegenvaller, maar op die manier had ik iets langer de tijd met mijn ouders en kon ik alvast een aantal van de Nederlanders die naar de conferentie gingen beter leren kennen.
Iets later dan gepland kwamen we aan bij de GO conferentie. Er waren al heel wat mensen uit allerlei verschillende landen die ook vertrekken in januari.
De conferentie
Hoewel de deelnemers uit verschillende landen komen, vanuit allerlei gezinnen, van alle leeftijdscategorieën en uit allerlei kerken heb ik mij zo verbonden gevoeld met de mensen hier. Het is zo bijzonder dat de mensen hier hetzelfde verlangen hebben om God te dienen, Hem te eren en te gaan waar Hij ons ook zendt.
De dagen hier bestonden uit training, informatie over het werkveld, tijd voor gebed en worship en ontmoetingen. Het heeft mij persoonlijk zeker geholpen na de drukke periode van voorbereiding mij meer te focussen op God en op de plek waar ik naar toe ga. Ook heb ik nieuwe vrienden mogen maken waar ik dingen mee kon delen, bidden en ook mee kon lachen.
Deze twee weken heb ik zo ontzettend veel mogen leren; teveel om op te noemen. Wel wil ik een aantal dingen met jullie delen. Eén van de dingen die mij heeft aangesproken was een training waarin een gebed werd gelezen uit Johannes 17 (:20-23). Dit is een gebed van Jezus. Vrij bekend, maar wat mij erg aanraakte was dat Jezus bid voor eenheid en dat dit een getuigenis is voor de mensen om ons heen. Het maakte mij nog meer bewust dat wij als mensen vaak zo kijken naar de verschillen en dat veel mensen verbitterd zijn door de kerk en alle problemen binnen de kerk. We zouden Zijn gebed meer ons gebed moeten maken en kijken naar Hem in plaats van naar de verschillen. Dit zal een getuigenis voor de mensen om ons heen zijn.
We hadden ook een speciale dag voor gebed. Hier was zowel tijd voor persoonlijk gebed als gebed in de groep. Het is grappig om te zien dat wij een bepaalde manier van bidden hebben en dat ze in andere landen soms heel anders bidden. Sommige landen bidden bijvoorbeeld allemaal hardop door elkaar en andere weer om de beurt, er zijn mensen die zoals wij in Nederland gewend zijn hun ogen dicht doen en hun handen samen en anderen houden hun ogen op en heffen hun handen omhoog. We mochten bidden voor de mensen over de hele wereld. De landen waar mensen vervolgd worden, de landen waarin vrouwenhandel veel voorkomt of waar mensen sterven aan AIDS en nog veel meer. God heeft mij nog meer bewogenheid gegeven voor de wereld en de mensen die Hem niet kennen of die lijden.
Ook mocht ik nieuwe culturen leren kennen. We hadden mensen uit Noord- en Zuid-Amerika in de groep, mensen uit Azië, Australië, Afrika en Europa. In gesprekken mocht ik meer leren over de culturen, we zongen bekende liederen in verschillende talen en hadden een culturele avond waarbij we allemaal ons land vertegenwoordigden. Als Nederlanders deden we de klompendans, lieten zien hoe we elkaar groeten, deelden stroopwafels uit en lieten zien hoe lekker fanatiek wij zijn als het om voetbal gaat. Dit eindigde in een gezellige polonaise waarbij natuurlijk ook het publiek werd ingeschakeld ;-)
Weer een nieuw hoofdstuk
Gisteren was de laatste dag van de conferentie. Er was een soort uitzegendienst waarbij voor alle gebieden waar mensen naartoe gaan werd gebeden. Het was heel dubbel om weer afscheid te nemen. Nu van mensen die je misschien nog maar net kent, maar waarmee je wel een speciale ervaring mee hebt gehad. De meeste mensen zijn vandaag vertrokken. Ook ik vertrek binnen een paar uur naar Zuid-Afrika. Ik moest denken aan een grote stad met vele lichten die samen een grote lichtbundel vormen en nu overal in de wereld verspreiden. Wat geweldig om te weten dat God ons allemaal gebruikt en dat Hij over ieder van ons waakt!!
