Belevenissen in Nepal

Het is inmiddels ruim een week geleden dat ik teruggekomen ben uit Nepal. Na een paar dagen van bijkomen en reflectie ben ik donderdag weer begonnen met werken. Het is moeilijk te omschrijven wat er op de berg gebeurd is. Nog steeds ben ik zelf in een proces om alles een plekje te geven, maar ik wil jullie toch proberen iets te vertellen van wat God heeft gedaan en van de dingen die ik mocht zien en meemaken. 

Moeilijke start

Na onze aankomst in Nepal hadden we een oriëntatiedag waarin we informatie kregen over de reis, tijd van gebed en aanbidding en het bezoek aan een project van OM Nepal. ’s Avonds maakten we ons klaar voor de volgende dag waar we zouden vertrekken naar Lukla, startpunt van de beklimming. Rond 20u voelde ik mij opeens ontzettend koud en trillerig. Een half uur later hing ik boven het toilet (sorry voor het detail). De hele nacht was ik ziek en ik bleek niet de enige. De halve groep was ziek geworden en had buikgriep verschijnselen. De leiding kwam rond om te kijken wie er fit genoeg was om te reizen. Ze gaven aan dat als we vandaag niet zouden vertrekken we waarschijnlijk niet meer zouden kunnen vertrekken. Dus nog ziek en zwak de bus in en maar hopen op het beste. In Lukla werd besloten een dag rust te houden en later te kijken hoe we die dag zouden inhalen. Ik had mij ook niet kunnen voorstellen hoe ik die dag had kunnen wandelen…

Na weer een slechte nacht besloot ik samen met onze dokter aan de antibioticakuur te beginnen. Hopelijk zou ik dan snel opgeknapt zijn. Onze eerste wandeldag begon en hoewel ik de gidsen lastig viel met de vraag om een toilet kreeg ik voldoende kracht om de dag door te komen. Aan het einde van de middag kwamen we aan op onze kampeerplek. Onze eerste wandeldag doorgekomen… en hoe!

Hoogte- en dieptepunten
Elke dag liepen we zo’n 5-9 uur. We liepen over het algemeen door prachtige landschappen met smalle paadjes, hangbruggen, passerende yaks (runderen die goederen vervoeren), porters (mensen die goederen naar boven dragen) en kleine dorpjes. Na een lange dag klimmen kwamen  we in Namche Bazar, een stadje op zo’n 3400m hoogte. 

Meteen werden we geconfronteerd met de duisternis in deze stad. Er was een stadspoortje met grote gebedswielen en daarnaast een gebouw vol met kleine gebedswielen. Overal zag je gebedsvlaggen, altaars en kleine tempels. Ik wilde iets doen en vroeg God: ‘Heer, het is hier zo duister, wat kan ik doen? Wilt U dat ik bid? Moet ik mensen van U vertellen? Hoe kan ik hier licht brengen?’ Gods antwoord was heel duidelijk. ‘Je hoeft niets te doen, je moet gewoon ‘zijn’, want het Licht is in jou!’ De dag erna mocht ik dit merken. Toen ik gewoon door het stadje liep om wat dingen te kopen voor de reis kwam ik een man tegen die ik de dag ervoor had ontmoet. Hij vroeg of wij naar Base Camp liepen en ik bevestigde dit. Op een heel natuurlijke manier kon ik daarna mijn getuigenis delen over hoe God mij geroepen had voor de Freedom Climb en wie Hij voor mij was. Twee gidsen van onze groep liepen met mij en bleven de hele tijd wachten. Ze hoorden het hele gesprek. Eén van hen was christen en de ander Boeddhist. Pas later besefte ik dat ik niets had gedaan dan gewoon mezelf zijn. God had dit gesprek geleid. Ik mocht Zijn licht zijn op deze duistere plek. 

Op de dag dat we naar Dingboche liepen leek de reis oneindig. We liepen door een lange vallei en het was mistig, winderig en koud. Ik werd overmand door vermoeidheid en mijn hoofd liep vol negatieve gedachten: ‘Waarom doe je dit eigenlijk? Denk je nou echt dat dit verandering brengt? En denk je dat jij dit zal kunnen halen? Je bent maar een zwakkeling.’ Ik bleef doorgaan, maar voelde mij zo ontmoedigd. 

Bij de kampeerplaats aangekomen ging ik zodra ik kon onze tent in en huilde het uit naar God. ‘Heer, ik kan dit niet. Ik heb U nodig! U geeft kracht aan de zwakken en met U spring ik over een muur.’ Ik bleef beloften uitspreken die God mij in de voorbereidingen had gegeven en merkte meteen dat dit kracht had. Die avond sliep ik als een roos. De volgende dag bleek dat er rommel in mijn longen zat en ik moest beginnen aan een andere antibioticakuur. Ik voelde mij niet meer ontmoedigd, maar vertrouwde op  God. Hij had mij hier gebracht met een reden. We moesten die dag kiezen of we verder zouden trekken naar de top of langzaam naar beneden zouden gaan. Er waren een aantal mensen ziek of zwak en zij moesten naar beneden gaan. Hoewel ik de dag ervoor bang was dat ik het niet zou halen, ervoer ik nu een vrede. De vrouwen waarvoor wij liepen hadden zonder hulp nooit de mogelijkheid om iets in hun leven te bereiken, dus waarom zou ik mij druk maken als ik niet de mogelijkheid zou hebben om de top te halen. God had mij wel beloofd dat ik de top zou halen, maar Hij wist ook wat het beste was en ik vertrouwde Hem. Ik besloot advies van de gidsen te vragen. Zij hadden immers jaren ervaring. Ik vertelde heel eerlijk dat ik last van mijn longen had en antibiotica gebruikte, maar graag mee zou willen naar boven als zij dachten dat het mogelijk was.

Ik kreeg positief advies en dus was ik de dag erna op weg naar boven. Tijdens de klim naar boven sprak ik met de dokter. Zij vertelde mij dat ze het zo bijzonder vond dat ik de kracht had om naar boven te gaan terwijl ik een bronchitis had. Mijn mond ging open van verbazing. ‘Had ik een bronchitis?’ Als ik dat had geweten was ik vast naar beneden gegaan. Maar God had er vast een plan mee dat ik dit niet van te voren wist… 

De reis naar boven was zwaar. De lucht werd ijler en vooral wanneer ik een tijd moest klimmen kreeg ik pijn in mijn longen. De dag dat we de top van Kala Phattar zouden beklimmen was pittig. Ik was moe, maar wilde nu niet meer opgeven. Ik vroeg God om kracht. Dit was niet zomaar een wandeling. Dit was een proclamatie voor vrijheid, een opdracht van God die ik met Hem wilde lopen. Na een paar dagen waarin ik geen signaal had op mijn telefoon kreeg ik opeens een aantal sms’jes binnen. Eén daarvan was van mijn vader met de boodschap dat er twee mensenhandelaars waren opgepakt in Nederland. Dit was waar ik voor wandelde. God beantwoorde onze gebeden terwijl we ons einddoel nog niet eens bereikt hadden. Ik kreeg kracht om verder te gaan en bereikte de top samen met nog 23 andere vrouwen. 

 Kijk op Everest vanaf de top van Kala Phattar

Op de weg naar beneden kregen we meer gebedsverhoringen binnen via sms en e-mail. Tien mensenhandelaren in Nepal waren gepakt, 65 slaven bevrijd in India en nog meer. Wauw!! Ik dacht dat deze reis was om bekendheid te brengen en geld in te zamelen voor projecten, maar God had een veel groter plan.

Het krantenartikel met het bericht van de mensenhandelaren die gepakt waren in Nepal.

Nog niet klaar…

Terug in Mamelodi hoorde ik dat ook hier een gebied is waar mensenhandel plaatsvindt. Een leerkracht op een school waar wij werken deelde dit met mijn teamleider en vertelde over een jong meisje dat jaren als seksslaaf heeft gewerkt en dat er meer meisjes zijn in dit gebied. Ze vertelde dat iedereen het weet, maar niemand erover praat of er iets aan doet. Het raakte mij diep. Wat is er toch een onrecht in deze wereld. Iemand van ons gebedsteam wees mij erop dat het bijzonder is dat het nu pas naar buiten komt, terwijl het altijd verzwegen is. God brengt dingen aan het licht!! Willen jullie meebidden voor wijsheid in wat we hiermee moeten doen?

Ook na de Freedom Climb wil ik blijven spreken voor hen die geen stem hebben en wil ook jullie vragen om voor hen te blijven bidden. Ook is het nog steeds mogelijk om de projecten te blijven steunen. Bedankt voor jullie gebed, betrokkenheid, bemoedigingen en financiële steun voor de projecten. Het was een strijd die we samen mochten strijden voor onze Heer! 

Dankpunten

• Dank God voor de mensenhandelaren die zijn gepakt en de slaven die zijn bevrijd. Bid dat ze werkelijk vrij mogen worden en Jezus mogen leren kennen.

• Dank God voor wie Hij is. In de natuur die ik mocht zien was Zijn grootheid zo zichtbaar. Niets is voor Hem onmogelijk!

Gebedspunten

• Bid voor spoedig herstel van mijn longen.

• Bid voor vrijheid voor de meisjes in Mamelodi en wijsheid in wat wij kunnen doen om hen te helpen. 

• Bid voor Nederland. Er zijn nog vele vrouwen die onder dwang in de prostitutie zitten en geen uitweg zien.