Strijd tegen onrecht

De laatste weken word ik veel geconfronteerd met onrecht. Dit maakt bepaalde gevoelens bij mij los die moeilijk te beschrijven zijn. Een soort boosheid, vechtlust, maar op een goede manier. Het laat mij denken aan Jezus in de tempel die boos werd op de handelaren die de arme mensen uitbuitten wanneer ze naar de tempel kwamen om een offer te brengen (Matt. 21:12,13) Ik wil een aantal situaties met jullie delen en ook vragen om te bidden dat recht zal geschieden en God ons wijsheid zal geven hoe we het best kunnen handelen in deze situaties.

                       

Eén van de kinderen van onze naschoolse opvang komt naar mij toe en zegt dat ze met mij wil praten. Ze barst in huilen uit. Haar oma heeft kanker. De dokters hebben gezegd dat ze een operatie nodig heeft, maar deze nog niet kunnen geven. Er is een lange wachtlijst en alleen de mensen die in de meest ernstige situaties zitten worden geholpen. Ze zal moeten wachten. Maar nu is ze in het ziekenhuis. De vraag is of ze zal blijven leven tot ze de operatie kan krijgen. De wachttijd is zo lang dat de meeste mensen overlijden voor  ze geholpen kunnen worden. Dit is alleen zo in de openbare ziekenhuizen. Als je een verzekering hebt kun je naar een privé ziekenhuis en word je vrijwel meteen geholpen. Er is weinig wat we kunnen doen, want het geld om haar te helpen hebben we niet. Alleen bidden en hopen dat er een oplossing komt. 

 Foto in een staatsziekenhuis

Een andere situatie. Een meisje uit onze naschoolse opvang had een rotte tand. Collega’s brachten haar vroeg in de morgen naar de kliniek en bleven bij haar. Ze was de laatste in de rij met 600 wachtenden. De kans dat ze die dag geholpen zou worden was minimaal. Mijn collega had het gevoel dat ze iemand moest vragen of er een tandarts was in deze kliniek. Die bleek er niet te zijn. De persoon met wie ze sprak zei dat ze niet geholpen zou kunnen worden. Dus dit meisje zou verder moeten lopen met haar rotte tand. Vriendelijk maar aanhoudend vroeg ze of ze met de manager kon spreken. Uiteindelijk kwam deze en na een tijd praten en pleiten mocht ze de hele rij passeren en werd er een verwijzing geschreven. Dezelfde dag kon ze naar een andere kliniek en werd haar tand getrokken. Wat als ze niemand had gehad die voor haar zou kunnen spreken? Meestal weten de lokale mensen niet wat de mogelijkheden zijn. Ze blijven in de rij staan om vervolgens naar huis gestuurd te worden.

De meest bizarre situatie is die van een jongetje uit onze opvang. Hij komt nu al een tijdje naar de opvang en leefde in het begin bij een pleegmoeder die vanuit sociaal werk de zorg over hem had gekregen. Dit jaar echter leeft hij soms bij zijn biologische moeder en dan weer bij de pleegmoeder. Beide vrouwen willen hem in hun huis hebben. Waarom? De meest waarschijnlijke reden is geld. De pleegmoeder krijgt 750 Rand (ongeveer 60 euro) per maand van de overheid om voor hem te zorgen. Daarnaast krijgt ze elke week een voedselpakket van ons zodat er eten is voor het weekend. Wanneer we met haar en de moeder praten over de thuissituatie en duidelijkheid willen over de verblijfplaats wordt er voornamelijk gepraat over geld. De moeder die nooit geld gegeven heeft voor de zorg, wat er gebeurt met het voedselpakket als het jongetje bij zijn moeder gaat wonen etc. Het is een heel gevecht, maar niet voor het welzijn van het jongetje, maar voor hun eigen baten.

Dit is geen ongewone situatie. Vaak worden jonge vrouwen zwanger zodat ze een inkomen kunnen krijgen vanwege hun kind. Er wordt niet nagedacht over de toekomst van het kind. De kinderen worden gebruikt om ‘kinderbijslag’ te krijgen en zo een inkomen te hebben zonder een baan te hebben. Het welzijn van het kind staat niet voorop. Zij worden bij oma gedropt of verwaarloosd. Wie zal voor hen spreken? Wie komt voor hen op?

Dit zijn maar een paar situaties. Vaak is er niemand die om deze mensen geeft. Ze zijn de vertrapten waarover wordt gesproken in Spreuken 31. Mensen waar niemand naar omkijkt en die zelf uiteindelijk hopeloos worden, drugs gaan gebruiken, een crimineel pad ingaan, in de prostitutie belanden of sterven vanwege honger of ziekte.

Hoewel ik zelf soms een gevoel van hopeloosheid krijg mag ik kracht putten uit gebed en zien hoe God gebeden verhoort. Een lach van een kind wanneer het ziet dat het wel iets kan, de blijdschap van een gezin wanneer we hen bemoedigen in hun situatie, Gods voorziening in geld of een nieuw thuis voor een kind. Daarom wil ik jullie vragen om mee te bidden. Bid voor de kinderen van onze naschoolse opvang en hun families. Bid voor wijsheid voor ons en voor goede relaties met scholen, sociaal werkers en andere organisaties die hierbij kunnen helpen. Bid voor de geestelijke wereld die wij niet kunnen zien. Dat God het recht zal laten zegevieren. Ik hoop en verwacht dat ik meer getuigenissen mag delen over hoe God in deze situaties ingegrepen heeft.

Het gebed van een rechtvaardige vermag veel (Jakobus 5:16)

Avonturen op de weg

Rijden in Mamelodi is een heel ander verhaal dan rijden in Nederland. Ik wil jullie een kleine indruk geven van de ‘regels’ in Mamelodi en de dingen die we hier op de weg meemaken. 

Allereerst zorg ervoor dat je auto start. Mocht de auto niet starten, dan zijn er altijd genoeg mensen in de buurt die wel willen helpen om de auto aan te duwen. Het maakt niet uit of dit midden op een drukke weg is of op een klein achteraf weggetje. Als je auto het niet doet zijn er altijd vrijwilligers. 

Wees voorbereid op verrassingen. Je kunt van alles tegenkomen op de weg. Overstekende koeien, fietsers (en nee, er zijn geen fietspaden), auto’s vol met meubels van mensen die verhuizen, auto’s volgeladen met mensen, dronken voetgangers en meer. 

En dan zijn er nog de taxi’s. Regel één…taxi’s doen wat ze willen, dus wees voorbereid op alles. Een taxi kan op elk moment stoppen om een passagier in of uit te laten stappen. Dit kan dus ook voorkomen op de snelweg!! Nog een paar regels: een taxi kan links of rechts inhalen en een rood verkeerslicht betekent voor een taxi niet stoppen, maar alleen uitkijken of er nog een andere mogelijkheid is om het kruispunt zo snel mogelijk over te gaan. Een stopbord betekent ook niet dat je hoeft te stoppen als taxi, je moet alleen zorgen dat de andere auto’s voor jou stoppen. Afdwingen dus!!  En bovenal, voordat iemand geïrriteerd raakt. Zwaai vriendelijk naar andere auto’s wanneer je hen in de weg zit of iets doet wat hen in gevaar brengt, dit helpt.

‘Potholes’ ontwijken is één van mijn favoriete spelletjes op de weg. Een pothole is een gat in de weg. Deze worden groter in het regenseizoen en worden zo nu en dan gerepareerd. In Mamelodi is dit alleen geen prioriteit, dus ontwijken die gaten. Volg de auto voor je. Wanneer deze naar links of rechts beweegt of met één wiel naar beneden gaat wees dan extra alert. Mochten er teveel gaten in de weg zijn volg dan de taxi’s. Zij maken wel een weg in het zand naast de weg… Naast de potholes zijn er ook zandwegen in Mamelodi die voor een gewone auto onbegaanbaar zijn. Met een 'bakkie' (pick-up) is het wel mogelijk. Nick neemt deze wegen elke donderdag en het is altijd weer een avontuur. Voornamelijk in de regentijd!

Er zijn ook rotondes in Mamelodi. Deze neem je als volgt. Kijk of er geen andere auto aankomt. Als er geen andere auto aankomt, neem dan de kortste route (rechtsom). Als er wel een auto aankomt, zorg dan dat je eerst bent en neem de lange route (linksom). Ben je toch later dan de andere auto dan wacht je tot die auto op de rotonde is. Ook al is het een rotonde, het werkt gewoon als een kruising anders wordt het veel te ingewikkeld.

Nu de kruisingen… Wanneer er een stopbord staat zorg dan dat je goed in de gaten houdt wie er eerst komt en na wie jij aan de beurt bent. Bij een drukke kruising is dat goed opletten geblazen, je wil natuurlijk niet je beurt missen. In Mamelodi werken aardig wat verkeerslichten niet en dan werkt zo’n kruising als een kruising met stopborden. Dit is erg interessant rond spitstijd, want taxi’s houden zich niet altijd aan de regels en mensen proberen toch te gaan voor hun beurt. Lekkere chaos, maar als je een beetje doorduwt en niet te voorzichtig bent kom je uiteindelijk de kruising over en hopelijk zonder deuken. 

Dit is maar een kleine impressie van onze dagelijkse belevenissen op de weg. Nick is meer op de weg dan ik en we zijn dan ook dankbaar dat we elke dag veilig aankomen bij AIDS Hope en weer veilig terug in ons appartementje. Bedankt voor jullie gebed voor veiligheid op de weg. We waarderen dit erg!

Gods perfecte plan

In het weekend van 14-16 november gingen we met de kinderen van ons naschoolse programma op kamp. De regen leek roet in het eten te gooien, maar God had een beter plan.

Zaterdagmorgen leek het erop dat we het hele programma voor die dag moesten veranderen vanwege de aanhoudende regen. We verplaatsten het middagprogramma naar de ochtend zodat we tijd hadden om iets anders te bedenken voor de middag. Een aantal kinderen was erg teleurgesteld en stelde ons vragen: ‘Waarom regent het? Luistert God niet naar ons gebed?’

De kinderen vroegen ons of we gingen zwemmen ondanks de regen. Dit is één van de hoogtepunten voor de kinderen aangezien ze dit in Mamelodi niet kunnen doen. Dus na de lunch hadden we een duik. Hij was super kort, maar dat liet de pret niet drukken. De kinderen genoten volop, hoewel de regen met bakken uit de lucht viel. Na een warme douche en weer droge kleren aan mochten de kinderen een film kijken.

Tijdens de film klaarde het op. We besloten om een buitenspel dat we voor de avond hadden gepland te doen. De kinderen moesten ‘dieren’ vinden die over het terrein verstopt waren. De dieren maakten geluiden en dus moesten de kinderen goed luisteren. Aan het einde van het spel kwam onze teamleider met het nieuws dat de eigenaar van het kampterrein een paar neushoorns had gezien dicht bij ons kamp. Dit paste zo goed bij het spel ervoor. We vertelden de kinderen dat we een wandeling gingen maken waarin ze echte dieren konden zien. Ze moesten erg stil zijn zodat we de dieren niet zouden laten schrikken.

De kinderen waren serieus en stil, maar ook erg enthousiast. Het duurde niet lang voor we de eerste grijze stip in de verte zagen. Eén van de neushoorns van het park naast het kamp. De kinderen werden nog enthousiaster!! Zachtjes slopen we dichter naar de neushoorns. Ik zal de lach op de gezichten van de kinderen niet snel vergeten toen ze de neushoorns goed konden zien. 

Voorzichtig liepen we verder om te zien of we nog meer wilde dieren konden ontdekken. We zagen een groot hert in de verte. Onze teamleider die erg van jaren houdt leerde de kinderen een techniek van het jagen: hoe je het best een hert kunt naderen. Een echte uitdaging voor de kinderen en geweldig om te aanschouwen. De kinderen liepen als het hert at en stonden stil wanneer het opkeek. Het deed mij denken aan het spel Annemarie Koekoek, dat ik als kind speelde. De kinderen namen deze uitdaging erg serieus en waren trots dat ze zo dichtbij een hert konden komen.

Voor we terug naar het kamp liepen vroegen we de kinderen om tijdens de wandeling terug God te danken in hun eigen woorden voor wat ze vandaag mochten zien. Ook wij dankten God voor dit prachtige moment met de kinderen waarin we hen Zijn Schepping mochten laten zien. Terug in het kamp vielen de eerste druppels van een nieuwe bui en hoorde we de donder. We waren net op tijd terug. Dit was werkelijk Gods perfecte plan!

Lezen met een lach

Sinds het begin van het jaar mocht ik weer een aantal kinderen begeleiden die geen Engels konden spreken en niet konden lezen. Het is geweldig om in een aantal maanden tijd een verandering te zien die een enorme impact heeft op de rest van hun leven. 

Eén van de kinderen waar ik mee mocht werken was Letty (naam is veranderd ivm privacy). Letty komt uit een gezin met zes kinderen en woont bij haar vader. Haar moeder is overleden en haar vader staat er nu alleen voor. Ze zijn immigranten dus hebben geen kinderbijslag. Hun vader werkt lange dagen op de vuilnisbelt om bakstenen te verzamelen die hij schoonbikt en daarna verkoopt. 

Letty kwam niet alleen met een leerachterstand, maar ook met emotionele en geestelijke wonden. Aan het begin van het jaar zijn we eerst met het leren aan de slag gegaan. Engelse basiswoordenschat en de letters van het alfabet. Ze was vaak ongemotiveerd en had weinig zelfvertrouwen. Maar langzamerhand won ik haar vertrouwen en maakte ze kleine stapjes die haar zelfvertrouwen gaven. Na een aantal maanden intensieve begeleiding leest ze nu eenvoudige woorden en zelfs boekjes. Ze is haast niet te stoppen en geniet ervan om te komen lezen. 

Tijdens het kamp mochten we ook voor haar bidden. Ze maakte een keus om te leven met Jezus en die maandag zag ik meteen verandering. Ze kwam lachend binnen, vond het prima om een knuffel te ontvangen en zelfs te geven en kwam zonder mopperen naar het individueel lezen. Geweldig om te zien hoe God werkt in het hart en werkelijk genezing kan brengen.

Genoeg om te delen

Om ons werk goed te kunnen doen zijn we afhankelijk van donaties en giften van zowel bedrijven als individuen. De bedrijven Woolworths en Pick N Pay bijvoorbeeld, helpen ons elke week door voedsel te geven. Hiermee kunnen we de kinderen die naar ons naschoolse programma komen voorzien van een maaltijd en hebben we zelfs genoeg om hen elk weekend een voedselpakket te geven voor de hele familie. Bijna alles wat anderen niet meer nodig hebben is welkom in Mamelodi. Kussens, vloerkleden, kleding, schoolmateriaal en meer. We zijn dankbaar voor alles wat we krijgen en zien dit als een gift van God.

Toen ik (Nick) hoorde dat de trainingsbasis van OM Zuid-Afrika van plan was om nieuwe matrassen aan te schaffen vroeg ik meteen: ‘Zouden wij de oude matrassen mogen hebben?’

Ik had het voorrecht om tijdens de schoolvakantie een aantal van deze matrassen uit te reiken aan de kinderen en hun families. We hadden besloten om één van de families twee matrassen te geven samen met hun wekelijkse voedselpakket. Toen ik uit de pickup stapte besloot ik om eerst het voedselpakket te overhandigen. De vader van het gezin was zo blij met de grote tas met voedsel. Toen ik het eerste matras naar binnen bracht vroeg hij met een brede lach op zijn gezicht: ‘Is dit voor ons?’ Toen ik het tweede matras naar binnen bracht waren er geen woorden meer. De traan in zijn ogen zei genoeg en ontroerde ook mij.

Als u ook een donatie wilt geven neem dan contact op met AIDS Hope. We zijn als team erg dankbaar voor alle donaties die we krijgen, maar de mensen aan wie we dit doorgeven zijn zelfs nog dankbaarder.